پذیرفتن

می خواستم بدونم راههای پذیرفتن تنهایی چیه و ادم چه طور می تونه این واقعیت رو بپذیره و باهاش کنار بیاد مادرم میگه سرنوشت هر کسی یه چیزیه اگر چه بزرگترین مقصر هم خودشه من این جور فکر میکنم می خوام خونه م رو جدا کنم .و اینکه تنهایی ایا میشه زندگی کرد و اینکه در برابر حرف های مردم و فامیل چه باید بکنم تا الان فقط سکوت کردم.و اینکه وقتی از خانوادت به خاطر نقششون در زندگیت متنفر بشی چطور میشه اونها رو طوری بخشید که اروم هم بشی .کلا ادم چه طور میتونه سرنوشت تلخشو بپذیرد طوری که غرورش هم حفظ شود و به کار ها و زندگی روزانش لطمه وارد نشه البته کتاب های زیادی در این رابطه خوندم که ارومم نکرده

arezuhayebarbadrafte,

سلام عزیزم ......... بخاطر چی میخوای تنها زندگی کنی ؟؟؟ شکست خوردی؟؟؟؟

تحت هر شرایطی که باشی میتونی زندگی کنی ولی باید توی گوشت پنبه بذاری ! یعنی توجه نکنی بقیه چی میگن ........ بعدشم خودت باید پاشی رو پای خودت بایستی
و دنبال سرگرمی هایی باشی که بتونی هم خلوتتو پر کنی هم انرژی مثبت بگیری

بعد از اون میتونی به فکر یه شریک خوب باشی واسه زندگیت ولی قبلش فکرای بد و بیخود رو دور بریز و حتما ورزش کن

arezuhayebarbadrafte,

وااااااااااااااای
ینی مث خودمی
......................................
اولین چیزی که من در این مورد بهش اهمیت نمیدم
همین حرف مردمه
چون میخوام واسه خودم زندگی کنم
نه مردم
.
.
.

منم مثل دوس دارم یه خونه جدا داشته باشم
و خودم تنهای تنها توش زندگی کنم
اونطوری که دلم میخواد
آزادِ آزاد
.
.
.
الان من چی بگم؟
حرف دل من بود انگار این تاپیک
...........................................................
بخشـــــش خانواده بخاطر نقششون در زندگیت
سرنوشت تلــــــخ
...
.
.
.
منم این حس ها رو دارم
درک میکنم حستو
........................................
راستش الان هرچی بگم
شعار به نظر میاد
چون من هنوز نتونستم ببخشم ؛ بپذیرم
.
.
.
ولی میخوام سعی خودمو بکنم
میخوام تلاش کنم
برسم به اون جایی که ...
به اونجایی که واسه تعریف کردن خودم
نیازی به هیچکس دیگه ای نداشته باشم
.
.
.
بتونم بگم : من اینم !!!

neda0148, نداجون چند سالته ؟؟؟

6375,

22 سال و هفت هشت ماه
............................................
چرا؟
واسه تنها زندگی کردن بچه ام ینی؟

neda0148, یس واسه چی با این سن و سال تنها زندگی کنی؟؟

arezuhayebarbadrafte, اول دلیل بیار چرا میخوای تنها زندگی کنی تا بهت بگم Wink

سلام
به جدایی و تنهایی فکر نکن به تحقق امید های صحیح و داشتن زندگی موثر بیندیش!
خطاهای دیگران را با دقت در مدیریت تعامل کم اثر کنید!
در اجتماعات فعال بوده و در اداره اجتماع نقش تحسین بر انگیزی داشته باش!

سلام عزيزم
شما هنوز از نظر خانواده سن كمي داري براي جدا زندگي كردن منم به عنوان يه خانم ميگم 22 سال براي تنهايي زندگي كردن تو جامعه اي كه هنوز واقعا نمي دوني چه خطراطي شما رو تهديد ميكنه سن كميه .
اما احساس شما رو ميفهمم .شايد براي شما حرفايي كه خانواده زدن غير قابل قبول باشه اما وقتي ازدواج كردي وبچه دارشدي همون حرفا رو خودت به بچه ات ميزني Shocked

باورش الان مشكله ولي بعدها متوجه عشق مادر به فرزند ونگرانيهاي مادرانه ميشي عزيزم .
منم توي سن شما خيلي دلم ميگرفت احساس ميكردم نياز دارم تنها زندگي كنم و...
بعدها دلت براي بودن دركنار خانوادت تنگ ميشه Crying or Very sad

ميدوني آدمها هميشه تنهان تنهايي تو ذات آدم هست شما يه فرد مستقلي كه هيچ كس مثل شما فكر نميكنه وهيچ كس نمي تونه افكاري كه در ذهن شماست رو داشته باشه همه ادما منحصر به فرد هستن فقط خودشون بايد اينو قبول كنن .
پس تلاش نكن كه از خانواده جدا بشي تلاش كن وقتي دركنار كسي هستي تجربه كسب كني .
ببخش تا بخشيده بشي Very Happy

زندگي كوتاهتر از چيزيه كه بهش فكر ميكني .
موفق باشي

raja جان من 22 سالم نیست 28 سالمه

من تنهایی رو دوست ندارم اما مجبورم برای ادامه موثرتر زندگیم جدا بشم از نظر مالی مستقلم کلا ادم مستقلی هستم اما مساله اینکه بعضی از واقعیت های تلخ زندگیم رو نمی تونم بپذیرم با خودم خیلی کلنجار می رم و گاهی خودم رو مقصر می دونم شایدم کسی مقصر نبوده به قول مادرم قسمته به هر حال من می خوام این زندگی که دارم ونمی دونم در اینده چی میشه روبپذیرم تا زندگی موثر داشته باشم

کلا به ادما خیلی بدبین شدم ادمها مو جوداتی هستن که تا وقتی یکی رو تو کمال سرزندگی می بینن تمام انرژی شون میذارن تا به جای اینکه کمکت کنن ازت یه ادم ناموفق و شکست خورده بسازن و خیالشون که راحت شد بذارنت کنار و خیالشون راحت شه که دیگه نمی تونی پیشرفت کنی

به اقای کبریا هم عرض کنم
این جملتون در اجتماعات فعال بوده و در اداره اجتماع نقش تحسین بر انگیزی داشته باش
اصولا واسه مردها در جامعه ما تعبیر میشه
هیچکی توانایهارو نمیسنجه بعضی حرفا فقط تو کتابها قشنگه خصوصا حرف روانشناسا

یه جوون 5 سال از من کوچیکتر از من خواستگاری کرده خیلی تردید دارم که با کوچیکترم ازدواج کنم وضع مالیشم خیلی خوب نیست چون پدر نداشته ولی ادم زحمت کشیه سطح شون از ما خیلی پایین تره 2 ساله منتظرمه برادر خواهرام تو حرفاشون به من طنعه می زنن و منو به خاطر اون مسخره می کنن که تو بدبخت بیچاره ها اطرافتن البته خانوادم فکر می کنن از من 2 سال کوچیکتره ولی همینو هم می زنن تو سرم از نظر من همه ادم ها هرچند فقیر قابل احترام اند اگر چه من نمی خوام کسی رو بیارم تو زندگیم که هی بهش بی احترامی بشه برادر خواهرای من که یه عمر پدر زحمت کشم کار کرده و اونا مفت مفت استفاده میکنن و شیکشیک می گردن فکر می کنن خیلی با کلاس اند و هرکی بی پوله خیلی بدبخته تو خونه پدرم ارامش ندارم

کسی میدونه مدیریت تعامل یعنی چه؟