وا خب بیاین نظر بدیدافسردگی میگیرما

روزی که تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم فکر همه چیز را کرده بودیم یا به عبارتی پیه همه چیز را به تن مالیده بودیم. خبر ازدواج ما مانند بمب در فامیل منفجر شد و همان‌طور که انتظار داشتیم مخالفتهای زیادی از طرف مادر و پدر و مادربزرگ و پدر بزرگ و دایی و خاله و کل نوه و نتیجه خاندان به سوی ما روانه شد.
مریم دختر خاله و مهم‌تر از آن هم‌بازی دوران بچگی‌ام بود. بعد‌ها تبدیل به هم رشته‌ای و هم‌کلاسی شد و بعد تر‌ها هم مبدل به همکار و آخرین تصمیمی که گرفتیم این بود که یک همِ دیگر به قبلی ها اضافه کرده و لقب همسر را هم روی او و البته من قرار دهیم. مریم تنها کسی بود که بیشتر از خودم می‌شناختمش و مطمئن بودم او هم شناخت کاملی از من دارد. من معنی تک‌تک حرکاتش، حرفهایش، نگاهش و حتی سکوتش را می‌‌دانستم. می‌دانستم در عمق لبخندش غمی نهفته است و یا در پشت اخم شدیدش فقط حس دلسوزی است. مریم هم می‌دانست که کدام بدرفتاری من از خستگی است و کدام از بی‌حوصلگی.
شاید اولین نفراتی در فامیل بودیم که تصمیم به ازدواج گرفتیم. اصولا در فامیل و خاندان و در کل ایل و طایفه ما هیچ ازدواج فامیلی صورت نمی‌گرفت و ریشه آن هم در ازدواج ناموفق دایی مادرم با دختر دایی‌اش بود که حاصل آن سه فرزند معلول بود. از ترس همین موضوع هیچ‌کس در فامیل تن به ازدواج فامیلی نمی‌داد و حتی جرات فکر کردن به چنین موضوعی را نداشت. بعد از اعلام این موضوع از جانب من و مریم همه ابتدا شجاعت ما را در بیان این موضوع ستودند و بعد از آن به مخالفت و سنگ افکنی پرداختند.
ولی همه مخالفت‌ها هم نتوانست اندک شکی در دل ما ایجاد کند. حتی روزی که دکتر با آن لبخند تلخش برگه آزمایش خون را به دست ما داد و اعلام کرد که اولا نمی‌توانیم و به صلاح نیست که با هم ازدواج کنیم و دوما اگر ازدواج کنیم نمی‌توانیم موجود دیگری را به دنیا بیاوریم، حتی با گفتن این حرفای دکتر هم نه من شک کردم و نه مریم. اطمینانی که در وجود ما بود همه چیز را ممکن می‌کرد.
امروز که بعد از 5 سال از ازدواجمان به مریم و مارال دختری که به همراه مریم از پروشگاه آوریم و مانند گل از او مراقبت می‌کنیم، نگاه می‌کنم هنوز هم مطمئنم که مریم را بهتر از خودم می‌شناسم. آن‌قدر که وقتی با مارال حرف می‌زند می‌توانم کلمات بعدی‌اش را حدس بزنم.
من، مریم و مارال خانواده خوشبختی هستیم چرا که یکدیگر را خوب می‌شناسیم.

میخواهم آخرین حرفم این باشد.....

من به عشق ایمان دارم................. Razz

fatikhanoom, مرسی.خیلی قشنگ بود عزیزم.کاش اینطور ادما تو دنیای واقعیم پیدا بشن.

sara7061,این داستان واقعی بود خوشگله Wink

فاطمه جان این داستان زندگیه کی بود؟

ماله هر کی بود باید بگم ایشالا تا ابد عشقشون زنده بمونه

سلام
زیباترین ها باشید!

زیبا بود اما کاش واقعی بود

چون دقیفا همسایه ما با اینکه میدونستن که نمیتونن بچه دار شن پسره گفته بود من انقدر عاشقتم که بچه نمیخوام
اما حالا بعد از 8 سال طلاق گرفتن

اینم از آخر و عاقبت عشق فامیلی Sad