جلال الدین مولوی عاشق و شیفته ی مولانا علی (ع)

بنده چند وقتی است که در نت مطالبی در خصوص توهین به مولانا جلال الدین بلخی دیدم!
و جالبتر اینکه برخی مطالب به فقهایی برمیگردد که حتی مرجع تقلید هم هستند!!!

بنده همیشه شیفته و محب مولانا بودم و هستم و خیلی حرفهای عجیبی در گفته های این گروه و جریان موهن بود که مغرضانه بودن آن کاملا هویدا بود!
و بیشتر میخواهند بخاطر سنی بودن مولانا، تا میتوانند به وی توهین کنند و اشعاری را از وی با برداشت شخصی شان نقل کنند که اصل قصد مولانا از بیان آن اشعار چیز دیگری است نه توهین به ائمه یا ...

جالبتر اینکه افرادی که در خصوص مولانا نظر سوء و مغرضانه دادند همه دارای مدارج فقهی هستند نه عرفانی!

این شعر مولانا جلال الدین بلخی رو در جواب کسانی میگذارم که با غرض روزی به نقد مثنوی مولوی میپردازند و اصلا این حقیقت را نتوانستند دریابند که مولانا هر چقدر هم که اسمی از خلافا بعد پیامبر برده باشد و ابیاتی درباره آنها داشته باشد! هرگز آنطور که عاشقانه و با تمام وجود در نعت شاه اولیاء پرداخته، درباره آنها شعری نسروده!

اشخاصی که قرآن را با غرض بخوانند گمراه میشوند و افرادی هم که مثنوی مولوی را با غرض بخوانند آنها هم گمراه خواهند شد چون از علی نیاموختند اخلاص عمل!

مولانا در اول کتابش این مسئله رو واضح گفته که چه کسانی با خواندن سخنانم هدایت خواهند شد و حقیقت را خواهد یافت:

هر کسی از ظن خود شد یار من
از درون من نجست اسرار من

سر من از ناله‌ من دور نيست
ليک چشم و گوش را آن نور نيست!

کسی که فهمید درد مولانا چیست و همین درد را در خود یافت وی مولانا را شناخته! و حقیقت را یافته!

مولانا و سعدی و.. گلهایی هستند که خارهایی دور خود دارند تا هر نامحرمی به سمتشان نیاید!
این خارها برای افراد مغرض و کور دل تعبیه شده!

بلبلانه نعره زن بر روی گل
تا کنی مشغولشان از بوی گل

تا به قل مشغول گردد گوششان
سوی روی اصل گل نپرد هوششان

از علی آموز اخلاص عمل ************* شیر حق را دان منزه از دغل

در غزا بر پهلوانی دست یافت********* زود شمشیری بر آورد و شتافت

او خدو انداخت در روی علی************** افتخار هر نبی و هر ولی

آن خدو زد بر رخی که روی ماه******* سجده آرد پیش او در سجده‌گاه

در زمان انداخت شمشیر آن علی********* کرد او اندر غزاش کاهلی

گشت حیران آن مبارز زین عمل****** وز نمودن عفو و رحمت بی‌محل

گفت بر من تیغ تیز افراشتی********** از چه افکندی مرا بگذاشتی

آن چه دیدی بهتر از پیکار من ***** تا شدی تو سست در اشکار من

آن چه دیدی که مرا زان عکس دید *** در دل و جان شعله‌ای آمد پدید

آن چه دیدی برتر از کون و مکان*** که به از جان بود و بخشیدیم جان

در شجاعت شیر ربانیستی ******* در مروت خود کی داند کیستی

ای علی که جمله عقل و دیده‌ای****** شمه‌ای واگو از آنچ دیده‌ای

تیغ حلمت جان ما را چاک کرد****** آب علمت خاک ما را پاک کرد

بازگو دانم که این اسرار هوست* زانک بی شمشیر کشتن کار اوست

صد هزاران می چشاند هوش را****که خبر نبود دو چشم و گوش را

باز گو ای باز عرش خوش‌شکار***** تا چه دیدی این زمان از کردگار

چشم تو ادراک غیب آموخته******** چشمهای حاضران بر دوخته

آن یکی ماهی همی‌بیند عیان***** وان یکی تاریک می‌بیند جهان

وان یکی سه ماه می‌بیند بهم* این سه کس بنشسته یک موضع نعم

راز بگشا ای علی مرتضی ******* ای پس سؤ القضا حسن القضا

یا تو واگو آنچ عقلت یافتست******** یا بگویم آنچ برمن تافتست

از تو بر من تافت چون داری نهان* می‌فشانی نور چون مه بی زبان

لیک اگر در گفت آید قرص ماه****** شب روان را زودتر آرد به راه

ماه بی گفتن چو باشد رهنما***** چون بگوید شد ضیا اندر ضیا

چون تو بابی آن مدینهٔ علم را ***** چون شعاعی آفتاب حلم را

باز باش ای باب بر جویای باب***** تا رسد از تو قشور اندر لباب

باز باش ای باب رحمت تا ابد********** بارگاه ما له کفوا احد

از فرمايشات آيت الله امجد

فکر و اثرش را ببینید
اشعار وبیانات سعدی (علیه الرحمه) برای همه ی مردم حکمت آمیز ومفید است دیوان حافظ (علیه الرحمه)مخصوص رندان است اشعار مولوی (علیه الرحمه)مخصوص علما است مولوی شاگرد قونوی و او شاگرد محی الدین عربی (علیه الرحمه) است . او150 نوآوری کرده است .

چکار دارید فلانی شیعه است یا سنی .فکر اثرش را بگیرید .
تلک امه قد خلت لها ما کسبت ولکم ما کسبتم ولا تسئلون عما کانوا یعملون .{آنان گروهی بودند که در گذشتند دستاورد آنان فقط برای آنان ودستاورد شما فقط برای شماست . و از آنچه همواره انجام میدادند شما باز خواست نخواهید شد - بقره/ 134و141}.

رهبر معظم انقلاب اسلامی (۲۸ شهریور ۱۳۸۷)

خیلی از زمینه‌های جامعه با زبان هنر، قابل اصلاح است و مثلا اخلاقیات باید به اخلاق ملی تبدیل شود. ما چند قرن زیر چکمه استبداد زندگی کرده‌ایم. برخی پادشاهان که شاید به آنها افتخار هم بکنیم ـ مثل نادر شاه ـ دیو مُهیبی است، شاه عباس هم همین طور. شما ببینید غیر از آن قهرمانی‌ها، با مردم کشورشان چگونه رفتار کردند، با خوب‌هایشان چگونه رفتار کردند. این خلقیات باید اصلاح شود
باید به جای الگوسازی‌های مصنوعی و جعلی و بدلی از فلان هنرپیشه و مانکن‌ها و رقاصه‌ها، عاطفه‌های واقعی به عنوان الگو معرفی شوند.

بخشی از شعر آیینی ما می‌تواند مصروف مطالب عرفانی بشود. شعر مولوی را ببینید. اگر دیوان شمس را دوردست ببینیم، شعر مثنوی که اصولِ اصولِ اصولِ دین است. اعتقاد من این است. یک وقت آقای مطهری از من پرسیدند نظرم راجع به شعر مولوی چیست. گفتم: اصولِ اصولِ اصولِ دین است. گفت: نظر من هم همین است. البته درباره حافظ کمی با هم اختلاف عقیده داشتیم
من به هیچ شاعری توصیه نمی‌کنم که شعر عاشقانه نگو. معلوم است که نمی‌شود. البته می‌شود توصیه کنم که مراقبت کنند افراطی نشود؛ از حالت حجب و حیای ایرانی ـ اسلامی ما خارج نشود و ترویج شعر عریانی که آنها می‌خواهند نشود. ما هم نه آنقدر خشکیم که از این شعرها لذت نبریم و نه آنقدر بی توجه که آن را نفهمیم.

چند هفته پیش استاد رحیم پور ازغدی در کنگره مهدویت (برنامه طرحی برای فردا) روایتی رو نقل کردند که در آخر الزمان که ظهور هست:
افرادی میان پیش آقا و میگن که شما بر خلاف قرآن عمل میکنید و حتی به دشمنی با حضرت برمی خیزند!
و تا جایی که یادم هست در همون روایت هست که آقا با قرآن جدید(با تفسیر صحیح و درست) خواهند آمد

نمونه چنین افرادی در تاریخ زیاد بوده که فقهایی متعصب، عرفایی رو به شهادت رساندند چون درک کلامش رو نداشتند یا حتی در اوایل انقلاب یا حتی همین چند سال پیش، کسانی که در سطح مرجعیت بودند خود واقعی شان را نشان دادند!

دوستان حرف هر کسی رو حتی اگر مرجع تقلید یا علامه باشه سریع باور نکنند اول تحقیق کنند و حرف مخالف و موافق رو کنار هم قرار بدن بعد بدون غرض اظهار نظر کنند!

من نمی دونم منظورتون چی بود
ولی نقد عملکرد یک شخص هیچ ایرادی ندارد و مولوی هم مستثنا نیست

با سلام
قبلا هم عرض کردم. بحث در مورد اشخاص هيچ سودي ندارد که هيچ، صرفا ضرر است و موجب جدل!
اين تاپيک قفل مي شود.
تاپيک هاي ديگر در اين زمينه پاک مي شود.